| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Henryk Bednarski |
| Urodzenie | 11 grudnia 1882, Płock |
| Śmierć | 29 maja 1945, Traunstein (Niemcy) |
| Zawód | taternik, ratownik TOPR, narciarz, instruktor narciarski |
| Kariera taternicka | |
| Pierwsze wejścia | 25 pierwszych wejść (11 letnich, 14 zimowych) |
| Najważniejsze | południowa ściana Zamarłej Turni (1910), liczne zimowe przejścia |
| Działalność narciarska | |
| Organizacja | 25 lat w Sekcji Narciarskiej PTT, instruktor, organizator zawodów |
| Odznaczenia | |
| Srebrny Krzyż Zasługi | 8 lipca 1925 |
| Złoty Krzyż Zasługi | 19 marca 1931 |
Henryk Bednarski był aktywnym taternikiem i narciarzem, który osiedlił się w Zakopanem w 1905 roku. Pracował jako mistrz murarski, służył w Legionach Polskich w latach 1914–1917 i przez wiele lat działał jako instruktor narciarski oraz organizator zawodów.
Życiorys i początki w Zakopanem
Urodził się w Płocku i przyjechał do Zakopanego, aby uniknąć służby w armii carskiej. Początkowo pracował przy budowie schroniska "Murowaniec" jako mistrz murarski. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich i miał Mariusza Zaruskiego jako przełożonego.
Osiągnięcia w taternictwie
W Tatrach zrealizował liczne nowatorskie przejścia; wykonał 25 pierwszych wejść — 11 latem i 14 zimą. W 1910 roku był członkiem zespołu, który po raz pierwszy zdobył południową ścianę Zamarłej Turni. Latem pokonał północną grań Żabiego Mnicha oraz północny komin na Żabią Przełęcz Wyżnią. Zimą w latach 1908–1911 jako pierwszy zdobywał m.in. Granaty, Gąsienicową Turnię, Małą Buczynową Turnię, Ptaka, Rohacze, Mnicha i Zadniego Mnicha.
Wyjeżdżał też w Alpy, gdzie zimą zdobył szczyty takie jak Hoher Sonnblick i Großvenediger. Imieniem Bednarskiego nazwano klasyczną drogę na Zamarłej Turni oraz zachód w Granatach. Opisywana jest jego siła i sprawność fizyczna — jest relacja o wciągnięciu na szczyt niedoświadczonej taterniczki przy pomocy lin.
Działalność narciarska i organizacja zawodów
Przez 25 lat należał do Sekcji Narciarskiej PTT. Pełnił funkcję instruktora i organizował liczne zawody narciarskie. Startował w konkurencjach biegowych, zjazdowych oraz w biegach z przeszkodami.
Około 1910 roku przywiózł z austriackich Alp i rozpropagował w Tatrach użycie dwóch kijków narciarskich zamiast jednego długiego "bambusa". Uczestniczył w długich rajdach narciarskich; rekordowym był rajd z Kazimierzem Schiele w 1926 roku, kiedy w ciągu 14 godzin pokonali trasę Zakopane–Morskie Oko–Zawrat i wrócili do Zakopanego.
Ratownictwo tatrzańskie i losy podczas wojny
Był jednym z pierwszych ratowników tatrzańskich i brał udział w wielu akacjach TOPR. Uczestniczył w tragicznej wyprawie ratowniczej na Mały Jaworowy Szczyt w 1910 roku oraz w wyprawie po ciało Wincentego Birkenmajera w 1933 roku. W międzywojennym Zakopanem był postacią rozpoznawalną — znano go z ciętego humoru i kontrowersyjnych zachowań, między innymi zdjęcia z 1928 roku, na którym pozował nago na nartach.
W 1940 roku został aresztowany przez gestapo i więziony w Palace, a następnie przewieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Kilka miesięcy przed końcem wojny przewieziono go do Dachau. Zmarł z wyczerpania i odpoczynku miesiąc po wyzwoleniu. Zmarł 29 maja 1945 w Traunstein.
Ordery i odznaczenia
Otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi 8 lipca 1925 oraz Złoty Krzyż Zasługi 19 marca 1931.
